Przemyk Akustik Trio
Wydarzenie wyjątkowe! Kolejną artystkę - szczególnego Gościa sobotniego koncertu Piosturu zapowiedziała Magda Turowska
Światła zgasły. Oczy zamknęły się na chwilę. Nic się nie chce, która to godzina? Siódma pięć ... ? Jak ten czas biegnie, a tu do wszystkiego wciąż od nowa trzeba dorastać, dojrzeć, marzenia i plany weryfikować z rzeczywistością. Z ciepłych pierzyn młodości, wyjść na wietrzny świat. A przecież jeszcze noc ... kto wymyślił by tak wcześnie rano wstawać ... pod powiekami jeszcze ulotny obraz sennych marzeń ...
... szum przesypującego się piasku milknie, zmuszając by wstać i obrócić klepsydrę swego życia. Cienki strumyk odmierza kolejną porcję naszego czasu ...
Sens, myśli, rozum, słowa, twarz widziana w lustrze, skąd ją pamiętam ...
Oglądamy to nasze życie, nie wierząc, że to co dzieje się wokół nas - dzieje się naprawdę.
Patrzymy w błękitną przestrzeń, kolejni artyści - jak samoloty - przylatują i odlatują, mówiąc nam swoje prawdy, znacząc niebo naszych wyobraźni kreskami wyraźnymi, które z czasem rozpływają się bez śladu ...
Nieważne kto jak tańczy ... gdy trzymasz mnie za rękę to ładnie nawet w starej mi sukience
Przemyk Akustik Trio. Trzy światy przenikające się wzajemnie tworzące jedną, spójną całość ...
... całość do której każdy wnosi coś szczególnego ...
Wzajemne przenikanie, próba zrozumienia ... odpowiedzi na powtarzające się od lat te same pytania
Są rzeczy, których nie da się naprawić. Trzeba je przeżyć. Serce całe, ale coś sie rozpadło. Mija dzień za dniem. Nic nie zmienia się. Nie można w wiadrze nosić wiatru, nie da się w słoiku zamknąć światła, nie sposób zapomnieć dźwięku słów niewypowiedzianych ... Tu i teraz jest życie. Nie będzie drugiej szansy ...
Więc tańczmy szybko dopóki czas, póki gra muzyka ... Miłość ... tylko Ona jest ważna ...
Zagłębić się w ciszy rozmyślań ... raz na jakiś czas, unieść swoją duszę ciut wyżej, zakręcić się pod sufitem zamkniętych pomieszczeń swojego życia i ... wyrwać się na zewnątrz! Odlecieć wysoko, daleko ... poczuć dystans do spraw tego świata, zobaczyć samego siebie z innej perspektywy. Jakie te domki naszych jaźni są malutkie ... ilu było przed nami, ilu będzie po nas ... prawda, uporczywy dźwięk powtarzanego w kółko motywu muzycznego, trans trwania, rozdzielany któtkimi chwilami refrenu ...
Oświetleni tym samym światłem ... jesteśmy tak blisko, a jednocześnie tak daleko od siebie ...
Wykorzystać chwilę. Czas szczęśliwy. Czy ważne co będzie jutro? To przecież ta chwila jest całym naszym życiem. Nie ta która przyjdzie. Ta co trwa teraz!
Miłość i rozum. Niebo i ziemia, życie i śmierć, wiara i wiedza ... A My pomiędzy. Ciągle czekamy na jakieś lepsze prawdy ... Mijamy rzeczy naprawdę ważne -nie zatrzymując się, ciągle wierząc, że to jeszcze nie ten moment, że dalej wszystko przed nami. Jak obrażeni na siebie kochankowie stojący plecami do siebie po obu stronach otwartych drzwi ...
Jeszcze na chwilę rozbujać swoje życie, urwać z tortu najlepszy kawałek ... Czy to możliwe?
Przecież to nie my rozkładamy te tory! Tysiące spraw, przystanków ... drzwi otwierają się i zamykają ... kolejni podróżni dosiadają się do nas by nagle zniknąć, gdy tylko odwrócimy nasz wzrok. Gdzie właściwie jedzie ten pociąg? Co z tego, że mamy pierwszą klasę, skoro nie wiemy dokąd zmierzamy?
Chwile zastanowienia, ponadczasowe słowa ... prawdy znane od lat. Dobrze sobie kolejny raz je przypomnieć.
Dziękujemy za otwarcie okien w tym naszym pędzącym przed siebie pociągu ...
Wielkie brawa dla niezwykłej artystki!
Babę zesłał Bóg. Jak to dobrze, że nam ją zesłał!
Będziemy czekać niecierpliwie na kolejną wizytę na przystanku Andrychów!
(*... Dałeś panie ludziom rozum
ale co im po nim
zamiast łąki chwalić świtem
każdy za czymś goni ...)
Oczy są po to, żeby widzieć. Uszy są po to żeby słyszeć, dotyk to cała prawda ... jak spowiedź.
(*... A kto się w drodze drogą znużył
i po horyzont nie gnał dalej
ten nie był warty tej podróży
i tak naprawdę nie żył wcale ...)
Jarosław Skupień
(*) Strofy wierszy - autor Krzysztof Cezary Buszman
tekst pochyły - fragmenty piosenek Renaty Przemyk